Story of Calendar-2

Let us know about the names given to months

January: A god with two heads known as janus stays at the door step of heaven staring at the past with one head and the future with the other. Julius Cesare has changed the number of days to 31 from 29 days for this month

February: The roman festival fibruna is celebrated under the name of the god Luparcus to get purified. For some time it used to contain 23, 24 days. Later, it became 30 days and then because of Julius Cesare and Augustus Cesare it became 28 days.

March: Mars is the roman god for war. He comes with a spear in one hand and shield in the other on a horse. The name March came from this god

April: The spring goddess of romans is Amneo Aprit. Romans consider her as beautiful and the start of rebirth.

May: Maia is one of the seven daughters of Atlas who carries the earth on his shoulders. Atlas has converted all these seven into stars (our saptarshi mandal). It indicates that this month is dedicated to elderly (maiores).

June: The wife of Jupiter is Juno. She fought a battle with Junius to acquire place in the month of june and June has come from both their names. It is dedicated to juniors.

The names of months succeeding June are Pentilus, Sextalus, September, October, November and December respectively. I have already explained that the 5th and 6th months pentilus and Sextilus had been changed to July and August respectively by the kings Julius and Augustus under their names. The names of 7th to 10th months stayed as is and have become the witness for their wrong calculations.

September – Sept means saptami 7th month

October – Octa means ashtami 8th month

November – Nava means navami 9th month

December – Deci means dashami 10th month

This proves that earlier 11th month used to be January and 12th month is February.

Even after so many changes when their calendar is compared earth movements there is still a difference of 26 seconds. This difference will become a day in 3323 years. Extra day has to be accommodated in that year probably in the month of February.

Naturally, we do not send our children to a person who do not know calculations for learning maths. Look at our unfortunate situation, even after making so many mistakes in measuring time we are still following their time divisioning system. At least it is okay to satisfy ourselves by considering that the calendar used by rest of the world is for our convenience. But, speaking in a condescending way towards our Indian time measurement system or completely forgetting our system is highly deplorable. Providing this knowledge to our next generation and reinstilling our tradition is the responsibility of each and every one.


Story of Calendar-1

Why should we measure time? When we question ourselves the same we might not be able to find the answer. The root cause for measuring time is because our ancestors identified that time is cyclical in nature. Since our ancestors identified cyclic nature of time, they are able to decide when to sow and when to reap their harvest. Also, they have selflessly imbibed that information in the form of panchangam and provided us.

It is not an easy task to measure endless time. Before we dive in to understand the greatness of Indian time division let us try to understand the currently followed western style of time measuring system.

The root word of the calendar is the latin word calendi which mean account book. In order to collect back debts, they have used it as a tool. Post that, westerners have used it for civil discipline and for conducting social welfare activities. Over a period of time, they called it as Almanac also. In fact, a rough translation of Al-manakh could be environment index. This word belongs to Spanish Arabic languages.

The calendar which we use today is a hybrid of road and Gregory systems. During the period of Romulus, the ruler of Rome, a year is made up of 304 days. A year contains 10 months and the year starts from March.CalenderofRomulus If two months period is not accounted for properly, harvest reaping time would be either before or after the expected time. On understanding this difference, after sometime year has been adjusted to 12 months and the number of days to 354. Here, we should identify that a moon based year will have 354 days. According to our Indian time, divisioning system moon will run into each of the 27 stars for approximately one day. According to this system, for 27 stars ~29.5 days X 12 months = 354.4 days.

In the 7th century B.C. Emperor Pampilus felt that even number is not good and got it changed to 355 days (How ridiculous it is to change just because it is not liked by a king without taking into consideration movements of earth and moon or any scientific reasons)

All over the world, New Year starts in the March month i.e. the spring season as the trees rejuvenate in that season which is also a birth. Hence, even though they have less number of days in a year their new year starts in the month of March or April.

In the autumn season (our current January month) cold breeze spreads everywhere. Our skin turns into pale with white patches due to extreme cold and wrinkles will be formed. A tree’s leaves and fruits will fall on the ground and get destroyed which is as good as a representation of death. Nevertheless, Westerners chose to celebrate autumn (January) as New Year instead of spring (March or April).

In the year 46 B.C., then Rome emperor Julius Cesare studied Egypt’s calendar on his tour to Egypt and with the help of astronomy scientist Sosigenes of Alexandria, he decided a year to have 365.25 days. February, which has 30 days (then last year of a month) was deprived of one day and added it to Pentilus, the fifth month from march (Penta=5-panchami). He ordered to start New Year from January with April, June, August, September and November having 30 days and February having 29 days. He replaced the name of Pentilus with his name as July and started the year with January. The difference of .25 days is accounted by having 30 days in February on a quadrennial basis. This is called leap year.

In 27 B.C., Augustus, the son of the nephew of Cesare, has become the emperor of Rome and replaced the month sexstilis (sexta=6-shashti) with his name as August and removed one day from February i.e. it contains 28 days and added it to August making it a month with 31 days. Leap year was changed to every 3 years and added that extra day to February.

In the later period, accuracy has increased and a year is made up of 365.242199 days. As a result, each year accumulates a difference of 11 minutes 14 seconds. pope Gregory VIII, the 13th pope formed a set of scientists and prepared a new calendar in CE 1582 changing the leap year back to once in every 4 years with the extra day added to February and named it as Gregorian calendar. As a result of this change, each year is accumulating extra .007801 days. In order to adjust this centenary years divisible by 100 are not considered as leap years whereas centenary years divisible by 400 are considered as leap years. In order to accommodate such a big change in the calendar well established by the then the day next to October 4, 1582 was announced as October 15, 1582. It means, 10 days will be missing from that year’s calendar. Hence loss of coherence between their festival dates and the context of their festivals is being mocked by their very scientists. If they do not have a proper time measurement system in CE 1582 there won’t be concurrence between the festivals and their dates. Deciding the New Year on the basis of king’s commands instead of seasons is very unfortunate.

Because of the fear towards the king and his force festival dates can be changes but the deep rooted habits cannot be changed. That is the reason why closing of the account books and opening new account books happen at the end of March. Even then, some people chose not be afraid of King and considered April 1st as New Year. In order to change their habit, April 1st is propagated as fool’s day. Over a period of time, people are brainwashed to believe January 1st as the start of New Year.

We have trumped our scientifically developed indigenous calendar and turned ourselves into users of such a haphazard unscientific calendar. On top of that, we are such a great civilians who argue that their time measurement system is great.

Salutations to mother earth

समुद्र वसने देवि परवत स्थन मन्दले 
विष्णु पत्नि नमस्तुभयम् पाद स्पर्शम् क्षमस्वमे

సముద్ర వసనే దేవీ పర్వతస్థన మండలే
విష్ణుపత్ని నమస్తుభ్యం పాదస్పర్శం క్షమస్వమే

Vasana means dress bhoodevi is wearing a dress made of samudra. Why is that so? Dress is to cover our body and make us look more beautiful, now that sanatana dharma don’t have that two piece bikini culture, we cover 70-80% of the body with the dress. If one is able to apply the logic or science 70% is covered with water, wow how scientific it is. our culture taught us indirectly the same science what was being taught in the schools in the name of advanced science.
Now come to the second part parvata stana mandale, we don’t abuse our mother with our body part’s, mother lactate milk from her breasts and that becomes life line for kids. Our mother earth is also lactating jeeva nadi rivers for us. Like we can’t imagine a kid without mother milk in the same way one also can’t imagine world without pure water. so the poet also seeing mother in the earth not just the body parts of a women.

If we start thinking and analyse there is so much science in every hymn of sanatana dharma. sometimes i get a doubt did we learn science or religion in the name of these slokas? The answer is Absolutely science. Unfortunately we became illiterate in learning science behind every hymn in the sanatana dharma. More over if some one says that sanatana dharma is a religion we blindly believe in them, that is even more foolish.

ఉదయాన్నే నిద్రలేచిన తరువాత కాలు కింద మోపే ముందు చదివే శ్లోకం తెలియని వారుండరు అంటే అతిశయోక్తి కాదేమో.
వాసం అంటే దుస్తులు లేదా నివసించటం, దుస్తులు మన అందాన్ని ద్విగుణీకృతం చేస్తాయి. సముద్రవసనే దేవీ సముద్రాన్ని వాసం గా ధరించిన దేవీ అని లేదా సముద్రం మద్యలో నివసించే దేవి అని. ఎప్పుడైనా ఇలా ఆలోచించారా? సముద్రాలని దుస్తులుగా ధరించటం ఏమిటి? కాసేపు శ్లోకం పక్కన పెట్టి సాంకేతికంగా ఆలోచించండి మన భూమి అంటే సముద్రము భూభాగాల మిశ్రమం. సాంకేతికంగా చెప్పాలంటే 70 శాతం భూమి నీటితో కప్పబడి వుంటుంది. శరీరం మొత్తం బయల్పడేలా దుస్తులు వేసుకునే పాశ్చాత్య సంస్కృతికాదు మనది. మనం కూడా శరీరాన్ని 70 శాతం దుస్తులతో కప్పుకుంటాం. అంటే మనం భూ మాత ని కూడా ఈ శ్లోకంలో సముద్రాలని దుస్తులగా ధరించావు అని చెప్పడం అన్నమాట. ఈ శ్లోకంలో అర్థమూ సాంకేతికతతో సరిపోవటం యాద్రుచికమా లేదా, మన ఋషులకి ఈ విషయం ముందే తెలుసా? ఇకపోతే శ్లోకంలో రెండవ పాదం పర్వత స్థన మండలే అంటే పర్వతాలను స్థానాలుగా కలిగిన దేవి అని. స్త్రీ శరీర భాగాలని దృష్టిలో వుంచుకుని, పర్వతాలు కూడా ఎత్తుగా వుంటాయి అని పద్యాలు రాసే నీచమైన ఆలోచన కలిగిన వారు కాదు కదా మన ఋషులు. మరి అలా రాయటంలో అర్థం ఏమిటి? మరలా కాసేపు శ్లోకాన్ని పక్కన పెట్టి నిజ జీవితంలో ఆలోచించండి, తన సంతానం ఆకలి అని వ్యక్తపరిచే స్థితిలో లేనప్పుడు ఆ సంతానం ఆకలితో వున్నప్పుడు వారు చెప్పకుండానే, అడగకుండానే అమ్మ తన స్థనాలనుంచి పాలు స్రవిస్తుంది. అమ్మ పాలు లేని సంతానాన్ని మన ఊహించటం కూడా కష్టం, అమ్మ పాలు సంతానానికి జీవనాధారం. ఇక శ్లోకంలోకి వస్తే, భూమి మీద 70 శాతం నీరు వుంది కానీ ఆ సముద్రపు నీరు మనకు పనికి రాదు. మనకూ మంచి నీరు అనే జీవనాధారం కావాలి, మన నీటి ఆర్తి ని మనం చెప్పకుండానే భూమాత, అమ్మ పర్వతాలనుంచి జీవ నదులని శ్రవించేసింది.

ఇలా ఆలోచిస్తూ పోతే మనం మంత్రం పేరుతొ చదివే ప్రతి శ్లోకానికి సాంకేతికతతో ముడి పెట్టచ్చు. అంటే మనకి సనాతన ధర్మంలో నేర్పినది దైవం, లేదా వైరాగ్యమా లేక సామాజిక శాస్త్రమా? ముమ్మాటికీ శాస్త్రమే. మన దౌర్భాగ్యం ఏమిటంటే ఆ శాస్త్రాన్ని అర్థం చేసుకోగలిగే జ్ఞానం మనకు లేకపోవటం. ఇంతటి గొప్ప సనాతన ధర్మం ఒక మతం అనే పదంతో బంధించి మనకు చెప్తే విని నమ్మేయటం అంతకన్నా మూర్ఖత్వం….


नापृष्टः कस्यचिद्भ्रूयान्नचान्यायॆन पृच्छतः
जानन्नपि च मेधावी जडवल्लॊक आचरेत्

నాపృష్టః కస్యచిద్బ్రూయాన్నచాన్యాయేన పృచ్ఛతః,
జానన్నపి చ మేధావీ జడవల్లోక ఆచరేత్.

पद विभाग:
कस्यचिद भ्रूयात न अपृष्टः न अन्यायेन पृच्छतः
जानन् अपि च मेधावी जडवत् लोक आचरेत्

Until asked for help or suggestion one should never take initiative and tell, in the same way, one should never answer to a person who is asking with bad intentions. A noble knowledgeable person will behave like an illiterate, he will open up his flow of knowledge only when asked with right intentions of learning. Sage narada is one best example for this subhashita, everyone looked at narada muni as kalaha bhojana (instigator of quarrels). To same narada muni when valmiki asked about an ideal person’s existance, narada muni told 100 slokas of sankshepa ramayana, which in turn gave sage valmiki an inspiration to write 24000 slokas of srimadraamayanam.

పదాల అన్వయ క్రమం:
కస్యచిద్ భ్రూయాత్ న అపృష్టః, న అన్యాయేన పృచ్ఛతః
జానన్ అపి చ మేధావీ జడవత్ లోక ఆచరేత్

ఎవరికీ (అపృష్టః) అడగకుండా (కస్యచిద్ న భ్రూయాత్) చెప్పకూడదు. (అన్యాయేన) అన్యాయంగా (నిజంగా తెలుసుకుందామని కాక వేరే ఆలోచనలతో) అడిగేవారికీ చెప్పకూడదు (కస్యచిద్ న భ్రూయాత్). మేధావి తనకు తెలిసినా లోకంలో ఏమీ తెలియనివానిలా (జడ పదార్ధంలాగా) ఉండాలి. నేర్చుకోవాలనే తపనతో అడిగినప్పుడు మాత్రం ఆ మేధావిలోని జ్ఞాన గంగ పొంగి బయటకి వస్తుంది. వాల్మీకి రామాయణానికి మూలం ఇదే.  అందరూ నారదుడిని కలహ భోజనుడు అని అవహేళన చేస్తారు, కానీ అదే నారదుడిని వాల్మీకి ఆదర్శ పురుషుడి గురించి అడిగినప్పుడు “నారదం పరి పప్రచ్ఛ వాల్మీకి ముని పుంగవం”, నారదుడు చెప్పిన 100 శ్లోకాలు (సంక్షేప రామాయణం), 24000 శ్లోకాల శ్రీమద్రామాయణంగా రాయగలిగేటంతగా ప్రేరేపించింది.

క్రియా సిద్ధి: Road to success

रथस्येकम् चक्रम् भुजगयमिताः सप्ततुरहगाः निरलम्बो मार्गः चरणविकलस्सारधीरपि
रविर्यात्यम्तम् प्रतिदिनमपारस्य नभसः क्रियासिध्धिः सत्त्वे भवति महताम् नोपकरणे

రథస్యైకం చక్రం భుజగయమితాః సప్తతురగాః నిరాలంబో మార్గశ్చరణవికలో సారథిరపి
రవిర్యాత్యంతం ప్రతిదినమపారస్య నభసః క్రియాసిద్ధిః సత్త్వే భవతి మహతాం నోపకరణే.

रथस्येकम् चक्रम् chariot which he is driving has only one wheel
भुजगयमिता mantle of the chariot is made of lively snakes
सप्ततुरगाः 7 horses this is even difficult odd numbered horses controlled by snakes that too in odd numbered, it becomes very difficult to maintain balance of the chariot when odd numbered horses are pulling.
निरलम्बो मार्गः For the object anything that moves it has to take the support of another object which not moving or relatively fixed. But in this case, the route in which the chariot supposed to move doesn’t have any support to move (sky).
चरणविकलस्सारधी whatever happens if there is good driver then the chariot controlled, but in this case, the saaradhi driver of the chariot is charana vikala mean doesn’t have feet.
Sun’s job is to spread his energy to the world. For which these are the above said are the instruments he has. If at all sun thinks that let me take two days’ holidays and then correct the chariot, find a better driver then the wold is full of darkness. For dedicated persons the success is achieved by their own will and strength, not because of the quality of instruments he has or given to him.

రధస్య ఏకం చక్రం రధానికి ఒకటే చక్రం వుందట.
భుజగయమితా భుజగం అంటే పాము, భుజగయమితా అంటే పాములతో చేసిన కళ్ళాలు, రధ సారధి ఆశ్వాలను అదుపుచేసే తాళ్ళను కళ్ళాలు అంటారు. సప్త తురగా తురగము అంటే గుఱ్ఱము ఇక్కడ రధానికి ఏడు గుఱ్ఱాలు వున్నాయట. ఇది ఇంకా కష్టం వున్న అశ్వాలు అదుపు చేయటానికి పాములు, పోనీ సరి సంఖ్యలో వుంటే పాములతోనైనా కొంత కష్టపడి రధాన్ని అదుపులో పెట్టవచ్చు కానీ ఇక్కడ ఏడుఆశ్వాలు 4 ఒక వైపు లాగితే 3 మరోవైపు లాగుతాయి రధం సమతుల్యత కొనసాగించటం చాలా కష్టం.
నిరాలంబో మార్గః మనం కదలాలి అంటే భూమి ఆధారం. చంద్రడు లేదా ఒక ఉప గ్రహం కదులుతోంది అంటే కదలని ఆ గ్రహ గురుత్వ శక్తి (gravitational force) ఆధారం. ఎప్పుడూ కదిలే వస్తువుకి కదలని వస్తువు ఆధారంగా వుంటుంది. అలాంటిది ఇక్కడ రధం కదిలే మార్గం నిరాలంబం అట అంటే ఏ ఆధారమూ లేని ఆకాశమార్గం.
చరణ వికల సారధీరపి ఇన్ని కష్టాలు వున్నాయీ మంచి డ్రైవర్ ని పనిలో పెట్టుకుందాము అంటే ఆయన రధసారధి చరణ వికలుడట అంటే కాళ్ళు లేవట, ఎక్కడైనా సడన్ బ్రేకు వేసి కాళ్ళతో అపాలంటే డ్రైవర్ కి కాళ్ళే లేవు.
అయినా కూడా రవిర్యాత్యంతం ప్రతిదినమపారస్య నభస అంటే రవి (సూర్య భగవానుడు) ప్రతి రోజూ అపారమైన ఆకాశంలో పయనిస్తూంటాడు. సూర్య భగవానుడి పని తన అపారమైన తేజస్సుతో లోకం అంతా కాంతి నింపటం, శక్తివంతం చేయటం, లోకాన్ని చైతన్యవంతం చేయటం. దానికి ఆయనకి దొరికిన ఉపకరణాలు అంటే పనిముట్లు ఇవి. పోనీ రెండు రోజులు సెలవు తీసుకుని రధం బాగుచేసుకుని, మంచి గుఱ్ఱాన్ని జత చేసుకుందాము, మంచి సారధిని పెట్టుకుందాము అంటే రెండురోజులు కాదుకదా రెండు క్షణాలు సెలవు తీసుకున్నా లోకం అల్లకల్లోలం అయిపోతుంది. కార్యసాధకుడుకి కార్య సిద్ధి తన మనోబలంతో అవుతుంది కానీ తన దగ్గర వున్న ఉపకరణాల వలన కాదు.


ध्यायतो विषयान् पुंसः संगस्तेषूपजायते ।
संगात् सञ्जायते कामः कामात् क्रोधोभिजायते ॥ 2.62

क्रोधाद्भवति संमोहः संमोहात् स्मृतिविभ्रमः ।
स्मृतिभ्रंशाद् बुद्धिनाशो बुद्धिनाशात् प्रणश्यति ॥ 2.63

ధ్యాయతో విషయాన్ పుంసః సంగస్తేషూపజాయతే
సంగాత్ సంజాయతే కామః కామాత్ క్రోధోభిజాయతే||

క్రోధాద్భవతి సమ్మోహః సమ్మోహాత్ స్మృతివిభ్రమః
స్మృతిభ్రంశాద్బుద్ధినాశో బుద్ధినాశాత్ ప్రణశ్యతి ||

These verses are from Bhagavatgeeta

The Slippery Steps for Man’s Doomsday
Step 1 – Incessent negative (wrong) thoughts about the sensual pleasures – lead to
Step 2 – Growing mental anxiety to fulfil them – this leads to
Step 3 – Perpetualtion of desires and craving for them – when unfulfilled they beget
Step 4 – Anger (never our desires will be fully satisfied) – this is dangerous and leads to
Step 5 – Delusion (that we are right – loose control on our actions & words) – this leads to
Step 6 – Loss of perception of the end results of our desire prompted actions- it causes
Step 7 – Crash of discriminative ability (or wisdom) – Devoid of this, sure we end up in
Step 8 – Doomsday and Perish

Take a close look at these seven steps which cause our total downfall. The idea here is, each step leads to incresaingly complex next stage. If we act and interrupt this chain of events, we can save ourselves or else we perish. It becomes complex to interrupt in the later steps and we should arrest this in the early part of this flow of events; Best done at the first step of incessant negative thoughts related to sensual pleasures. Srikrishna bhagavan has carefully constructed this flow chart for us, to apply in our lives.  Many people trash bhagavatgeeta saying it as a religious book, so what. religious books doesn’t give such beautiful knowledge? or if such knowledge in a religious book one cannot follow??

మానవ పతనానికి కారణాలు చెప్పే ఈ శ్లోకాలు భగవత్గీత లోనివి.
మొదట పంచేంద్రియాలు క్షణికానందం కొరకు మనసును తప్పు దారి పట్టిస్తాయి. అవి తీరటంకోసం కోరిక అత్యాశ ( కామం) పెరుగుతుంది. కామాత్ క్రోధాభిజాయితే అంటే ఆకోరికలు తీరకపోతే ఆసూయ ద్వేషాలు క్రోధంగా మారతాయి.
క్రోధాత్ సమ్మోహనా… అంటే ఆకలిగిన కోపం మోహంగా మారి, సమ్మోహనాత్ స్మృతి భ్రంశ మన వచక్షణా ఙానం దెబ్బ తీస్తుంది మనం చేస్తున్నది మంచే అనిపిస్తుంది. స్మృతి భ్రంశాత్ బుద్ధి నాశో, వయస్సు వచ్చి ఙానం లేని వాడు పిచ్చివాడుతో సమానం. బుద్ధి నాశాత్ ప్రణశ్యతి బుద్ధి నాశనం అయ్యా కా పూర్తిగా నాశనం అయి పోతారు అంతరించిపోతారు.

ఒక విషయం గమనించండి ఇక్కడ ప్రతి దశ మరొక్క కొత్త దశకి దారితీస్తుంది. మన ప్రయత్న పూర్వకంగా కృషి చేసి ఈ ఘటనల క్రమానికి అంతరాయం కల్పించకపోతే మనమే అంతరించిపోతాము. మరొక్క విషయం ఏమిటంటే దశ పెరుగుతున్నకొలదీ ఈ ఘటనా క్రమానికి అంతరాయం కలిగించడం కష్ట సాధ్యం అవుతుంది. మొదటి దశలోనే మన ప్రయత్నం బలంగా వుండాలి. ఋషులు వేదవ్యాసులవారు మనకి ఈ ఘటనా క్రమం చక్కగా తెలియ చేసారు. ఆదర్శమైన జీవితాన్ని గడపటానికి ఎలాంటి జాగ్రత్తలు తీసుకొవాలో తెలియచేస్తుంది ఈ శ్లోకం. చాలా మంది భగవత్గీత ఒక మత గ్రంధం అని దాన్ని కొట్టి పడేసేతున్నారు, ఏం మత గ్రంధాల్లో ఇలాంటి మంచి మాటలు ఉండవా? ఉంటే నేర్చుకోకూడదా??


Amar Jonmo bhumi

During my M.Tech days at IIT-Madras to sing on the independence day celebration, I learnt this song. That time like many I also did concentrate only on the tuning part of the song as I don’t know bengali. After a while later a little research on this song made me fall in love with the song once again but this time on the lyrics, and it even made me fall in love with the language. As I said I don’t know bengali, so my understanding of this song is based on the general and common words of indo-Aryan languages (specially derived from sanskrit). Once I got the understanding of the song I felt beauty and proud feeling of my nation. Little more deeper thought made me realize why vandemataram became a national level movement for freedom struggle. such is the power of lyrics and inspiration of great motherland. Since I don’t know bengali, I am just trying to write the meaning of song based on the linguistic commonality in the lyrics as understand.

Dhana dhanya pushpa bhara, aamader ei bashundhara.
Taahar maajhey aachey desh ek, shokol dhesher”Dhana dhanya pushpa bhora, aamader ei bashundhara.”
shera –
O shey je shopno diye toiri, shey je smriti diye ghera!
Emon deshti kothao khunjey pabey nako tumi –
Shokol desher raani shey je, aamar jonmobhumi!
Shey je aamar jonmobhumi! Shey je aamar jonmobhumi!

Chandra shurjo groho taara, kothay ujol emon dhaara?
Kothay emon khaley toreet, emon kalo meghey?
O taar paakhir daakey ghumiye pori, paakhir daakey jegey! ||Emon deshti||

Ato snigdha nadi kaahar? Kothaay emon dhumro paahar?
Kothay emon haritkshetra aakashtoley meshey?
Emon dhaaner opor dheu khele jay baatash kahaar deshey? ||Emon deshti||

Pushpey pushpey bhora shakhi; kunjey kunjey gaahey paakhi;
Gunjariyaa aashey ari, punjey punjey dheye –
Tara phuler upor ghumiye porey phuler madhu kheye! ||Emon deshti||

Bhai-er maa-er ato sneho kothay geley pabey keha?
O maa! Tomar charanduti bakkhey aamar dhori –
Aamar ei deshetei jonmo, jeno ei deshetei mori! ||Emon deshti||
Dhana( money or welth) dhanya (rice or paddy) in sanskrit dhanya means grains (rice grains), pushpa (flower) bhora (filled with hindi: bhara) aamader ei (this is ours) bashundhra ( in sanskrit vasundhara) vasudhaarayati iti vasundhara meaning that in which wealth is inherited.

In the middle of this vasundhara (taahar) aachey (there is, in sanskrit aasti) desh ek (one country) shokol (in sanskrit sakala meaning all) desher (countries) sheraSun, moon, planets, and stars aglow, (the best)..
This country is made of dreams (shopno, sanskrit svapna) and memories (smriti same in sanskrit)
such deshti (country) you (tumi hindi tumhe) khunje (hindi khoj search) will not get (pabe hindi paana meaning to get) Such country you will not get anywhere. (sanskrit sakala) queen of all countires aamar (hindi hamara) janmabhumi.

where the land (Dhaara same as sanskrit) which is being lightend (ujol sanskrit ujvala meaning prakash) by sun, moon, planets and stars.

Kothay emon khaley toreet, emon kalo meghey?
kalo meghey meaning black clouds (in sanskrit kala megha) toreet meaning lightning (in sanskrit tadit) where in the black clouds a beatiful lightning will keep playing

Where in the call birds (paakhir sanskrit pakshi) we go to sleep and in the call of birds we wakeup (jegey, hindi jaaagana, sanskrit jaagRt)

where you get such pure (snigdha, same as sanskrit) rivers (nadi same as sanskrit) where you get such mountains (pahaar, hindi pahaad) covered with smoke (dhumro hindi dhUmra) like clouds.
Where can you get such green fields (hairtkshtra, in sanskrit harita is green color and kshetra means land) as high as sky (aakaash same in sanskrit)
where rice paddy fields are playing with gusty winds and looking like sea of paddy fields.

Where trees are and plants are filled with blossming flowers, and birds sing in groups.
where honey bees come in groups and enjoy the nector in those blossming flowers.

where can you get such brotherly (bhai-er hindi bhai) motherly (maa-er hindi maa) friendship.

O mother I will hold your feet (charan same as sanskrit) close to my heart
I am born (jonmo in sanskrit janma) here and I would like to leave my last breath (die mori in sanskrit maran) here only.

Complete meaning:
Brimming with wealth, grains, and flowers,
This earth of ours,
In which there’s a land, which ranks among the firsts.
Created in dreams, wrapped around in memories.
Nowhere will you find a nation so grand,
Queen of all, she is my motherland.

Sun, moon, planets, and stars aglow,
Where else with such a vibrant flow?
Where does lightning dance in clouds so dark and deep?
(Her) birdsong wakes me up, after lulling me to sleep.
Nowhere will you find a nation so grand,
Queen of all, she is my motherland.

Who has such cool rivers?
Where are such smoky mountains?
Where do such lush green fields meet under the sky?
Where does the wind make such waves on rice-fields and blow by?
Nowhere will you find a nation so grand,
Queen of all, she is my motherland.

The trees are decked with flowers,
Singing birds teeming bowers,
Swarms of murmuring honeybees rush by,
Drink the nectar and on blossoms, they lie.
Nowhere will you find a nation so grand,
Queen of all, she is my motherland.

Such love from brother and mother,
Where else will you discover?
O Mother, I hold your two feet to my heart.
In this land, I was Born, from here be my final Depart.
Nowhere will you find a nation so grand,
Queen of all, she is my motherland.

Here is a link to the video song sung by bhaarata ratna M.S. Subbalakshmi ji.

what I understood after a little research on this song is all Indian languages have many linguistic commonalities. Visualisation of a nation in such simple and pure terms amounts to a great patriotism and nationalistic feel. This is the same reason simple and pure verses in Vande Mataram became the inspiration for freedom struggle