కార్యసాధకుడు-The Determined

क्वचित् भूमो शय्या क्वचिदपिच पर्यन्क शयनम्
क्वचित् शाखाहारी क्वचिदपिच शल्योदन रुचिः
क्वचित् कन्धाधारी क्वचिदपिच दिव्याम्बरधरो
मनस्वी कार्यार्थी न गणयति दुःखम् न च सुखम्

క్వచిత్ భూమో శయ్యా క్వచిదపిచ పర్యంక శయనం
క్వచిత్ శాఖాహారీ క్వచిదపిచ శాల్యోదన రుచి
క్వచిత్ కంధాధారీ క్వచిదపిచ దివ్యాంబరధరో
మనస్వీ కార్యార్థీ న గణయతి దుఃఖమ్ న చ సుఖం

I have learned this sloka from my father. This life is full of happiness as well sorrows. Sometimes one will end up sleeping on the difficult rocky land in some other time, enjoy sleep on soft bed.
Sometimes one may get just piece of fruits and potatoes and some other time, enjoy a full course meal.
Sometimes one might get to wear some old torn clothes and some other time, soft silky glorious clothes.
What ever may be the position a dedicated worker will not count the happiness or sorrows that he encounter in the process of completing his task.

ఈ శ్లోకం నేను మా నాన్నగారు తెలుగులో చెబుతుంటే వినేవాడిని, దానికి సంస్కృత మూలం ఇది.
మన జీవితంలో మనం ఎన్నో సార్లు ఒడిదుడుకులకు గురికావచ్చు. ఒకసారి నొప్పి పుట్టే కఠిక నేలమీద నిద్రించవలసిరావచ్చు మరొకసారి మెత్తని తల్పం మీద హాయిగా నిద్రించే అవకాశమూ రావచ్చు,
ఒకసారి తిండి లేక ఆకులు అలములు తినవలసిరావచ్చు మరొకసారి పంచభక్ష పరమాన్నములు లభించవచ్చు,
ఒకసారి వంటి ని కప్పుకోవడానికి సరైన దుస్తులు లేక చిరగిన బట్టలు ధరించవలసి రావచ్చు, మరొకసారి పట్టు పీతాంబరాలతో సత్కారం జరగవచ్చు.
కార్యార్థి తన పని సాధించే వరకూ ఇలా ఎన్ని ఉత్థాన పతనాలకు లోనైనా ఎదురైన సుఖ దుఃఖాలను గణించకుండా తన పని తను చేసుకుపోతూ చివరకు విజయాన్ని వరిస్తాడు.

సనాతన ధర్మం అంటే…

సనాతన ధర్మం అంటే ఏమిటో ఒక్క మాటలో చెప్పగలిగే నిర్వచనం కాదు. సనాతన అంటే ఎప్పుడూ వుండేది అని అర్థం, ఇంచుమించు శాశ్వతానికి పర్యాయపదం.

ధర్మం అంటే సత్యాన్ని కాపాడుకుంటూ వుండే ఒక జీవనశైలి (ఇంచు మించు నాగరికత అని అనవచ్చు). మరి సత్యం అంటే ఏమిటి అని అడుగుతారేమో…

నారదుడు ఇంద్రుడి చెరనుండి ప్రహ్లాదుడి తల్లిని (ప్రహ్లాదుడు గర్భంలో వున్నప్పుడు) విడిపించి తనకు సత్యం అంటే ఏమిటో ఇలా చెప్తాడు.

సత్యస్య వచనం శ్రేయః సత్యాదపి హితం వదేత్

యావత్భూతానాం హితం ఏతత్ సత్యం మతం మమ.

నిజం మాట్లాడటం మంచిది, నిజం కన్నా హితం మాట్లడటం అలవాటు చేసుకోవాలి. యావత్ భూతానాం అంటే సకల చరాచర జగత్తుకు హితం చేసేది సత్యం అని నా అభిమతం అంటాడు.

ఇక్కడ ముఖ్యంగా మూడు పదాలున్నాయి ఒకటి సత్యం, మతం చివరగా ధర్మం. నారదుడంతటివాడు ఇది సత్యం నా అభిమతం అన్నాడు, మతిః ఇతి మతం అంటే ఒకరి ఆలొచనలనుంచి పుట్టేది మతి దాన్ని ఆచరిస్తే అది మతం. కానీ అందరి ఆలోచనలు అందరికీ హితం చేసేలా వుండవు కదా, ఆయా ప్రకారంగా మతాలూ వాటి బోధనలు ఏర్పడ్డాయి. నారదుడి ఆలోచన ప్రకారం రాక్షస రాజు భార్యని బిడ్డను కాపాడటం హితం (యావత్ భూతానాం ) కాబట్టి దాన్ని కాపాడటం ధర్మం.

ధర్మం అనే పదానికి పర్యాయ పదాలు లేవు. అసలు ధర్మం అనే పదం వేరే ఏ దేశ భాషలలోను లేదు. వారికి అర్థం అయినంత వరకు మతమూ ధర్మమూ ఒక్కటే, మన దురదృష్ట వశాత్తూ భావదాస్యంలో వున్న మనం మన గొప్పతనాన్ని మరిచి వారు చెప్పిన నిర్వచనాలు అవలంబించాలో లేదో తెలియని అయోమయ స్థితికి దిగజారిపోయాం. పాస్చాత్య నిర్వచనం ప్రకారం మతం అంటే ఒక గ్రంధం ఒక దేవుడు ఓకే ప్రవక్త ఉండాలి, మరి హైందవం ఆకోవలోకి రాదు కానీ దాన్ని బలవంతంగా హిందూ ధర్మాన్ని హిందూ మతం అని వ్యవహరించటం మొదలు పెట్టాం.

నిజానికి సప్త సింధు అంటే 7 నదుల మధ్య వున్నా భూభాగంలో వున్న ప్రజలు అవలంబించిన జీవనశైలి సింధు నాగరికత ఆ సింధు కాలక్రమేణా హిందూ రూపంతరం చెందింది. ఇది హిందూ ధర్మం అని అనకూడదు సనాతన ధర్మం అని అనాలి ఎందుకంటే, ఈ విధమైన భారతీయ జీవన శైలి ఎప్పుడు నుండి అవలంబించటం మొదలు పెట్టారో ఎవ్వరికీ తెలియదు ఎన్ని యుద్ధాలు దండయాత్రలు జరిగిన చెదిరిపోకుండా నిలబడింది అందుకే అది సనాతనం అయ్యింది. సనాతన ధర్మం కాకుండా ప్రపంచ పటంలో ~49 రకరకాల జీవన శైలులు (నాగరికతలు) వున్నాయి అని చరిత్ర (ఈజిప్టియన్లు , మెసపొటేమియన్లు , రోమన్లు , గ్రీకులు, మయాన్లు , కుషాణులు ఇంకా చాలా…) కానీ మతాంధకారంలో జరిగిన దండయాత్రల వలన ఆ జీవన శైలులన్నీ తుడిచిపెట్టుకుపోయి కేవలం క్రిస్టియన్, ఇస్లాం లాంటి మతాలుగా మారిపోయాయి. కానీ సనాతన ధర్మం మాత్రం ఎన్ని దండయాత్రలు చవిచూసినా చెక్కు చెదరలేదు అందుకే సనాతనం.
సనాతన ధర్మం గురించి ఇంకొక్క మాట గర్వంగా చెప్పుకోగలిగినది ఏమిటి అంటే

భగవత్గీత లో కృష్ణుడు జాతస్య హి మరణం ధృవం అంటే పుట్టిన వాడు మరణిస్తాడు, మరణించిన వాడు వేరే రూపంలో మళ్ళీ పుడతాడు అని చెబుతాడు. మరి ఆలోచనల ద్వారా వచ్చిన మతాలకి పుట్టుక వుంది కాబట్టి వాటికి ఒక జీవన కాలం ఉంటుంది అది చరిత్ర ద్వారా మనకు తెలుసు కూడా, సనాతన ధర్మం పుట్టుక లేనిది అంటే దానికి జీవన కాల పరిమాణం కూడా ఉండదు అది ఎల్లప్పుడూ అలాగే ఉంటుంది.

అదీ నాకు తెలిసిన నాకు అర్థం అయ్యిన సనాతన ధర్మం కథ.

ముక్తి మార్గానికి సోపానం: Road to Eternity

व्याधस्याचरणं ध्रुवस्य च वयो विद्या गजेन्द्रस्य का,
का जातिर्विदुरस्य यादवपतेरुग्रस्य किं पौरुषम् ।
कुब्जायाः किमु नाम रूपमधिकं किं तत्सुदाम्नो धनं,
भक्त्या तुष्यति केवलं न च गुणैर्भक्तिप्रियो माधवः ॥

వ్యాధస్యాచరణం ధృవస్య  చవయో విద్యా గజేంద్రస్య కా
కా జాతి విదురస్య యాదవపతోరుగ్రస్య కిం పౌరుషం
కుబ్జాయాః కిమునామ రూపమధికం కిం తత్సుధామో ధనం
భక్త్యా తుష్యతి కేవలం న చ గుణైర్భక్తిప్రియో మాధవః

What conduct was great of Vyaadha ? Where was Dhruv that old? What knowledge did Gajendra have ? Where was Vidur of a higher class ? What was the negotiable workings of Yadupati Ugrasena ? Where was there any beauty in Kubja ? Where was there any wealth possessed by Sudama ? Even then all of them realized God! Because to God, only devotion and love are dear to him. He is only satisfied with devotion, not due to their conduct, knowledge or qualities.

ఒక భక్తుడు మాధవుడు లేదా పరమేశ్వరుడు ఏమి చేస్తే తృప్తి పొందుతాడు అని ఆలోచించసాగాడు.
మంచి ఆచార వ్యవహారాల వలనా? కాదు వ్యాధ అంటే వేటగాడు ఇక్కడ గుహుడు, కన్నప్ప,వీరికి ఏమి ఆచార వ్యవహారం తెలుసు? కాస్త వయస్సులో పెద్దవాళ్ళని చూసి తృప్తి పొందుతాడా? కాదు కాదు ధృవుడి వయస్సు ఎంత?
వారి జ్ఞానం వలనా? అదీ కాదు గజేంద్రుడి ఏమి జ్ఞానం వుంది? పోనీ వారి జాతి కులం బట్టి తృప్తి చెందుతాడా? ఇది అసలు కానే కాదు విదురుడి జాతి ఏమిటి? వారి సౌర్య పరాక్రమాలు వలనా? కానే కాదు యాదవులరాజుకున్న పౌరుషం ఏమిటి? అందచందాల వలనా? కుబ్జ కున్న అందమేమిటి? వారి సిరి సంపదల వలన అయ్యి ఉండవచ్చా? అహ కాదు సుధాముడికున్న సిరిసంపదలు ఏమిటి? ఇవి ఏమీ లేకుండానే వీరందరినీ తన అక్కున చేర్చుకున్నాడే. మరి దేనివలన పరమేశ్వరుడు తృప్తి పొందుతాడు? ఆ కేవలం భక్త్యా తుష్యతి భక్తి వలన మాత్రమే వారికి భగవత్సాక్ష్యాత్కారం కలిగింది వారి గుణ గణాల వలన, రూపు రేఖలు, వయో విజ్ఞానాలు, సౌర్య పరాక్రమాలు, సిరిసంపదలు కాదు. కేవలం భక్తి వలన మాత్రమే పరమేశ్వరుడు తృప్తి పొందుతాడు.

Good Qualities and Difficulties

गुणवन्तः क्लिश्यन्ते प्रायेण भवन्ति निर्गुणाः सुखिनः 

बन्धनमायन्ति सुका यथेष्टसंचारिणः काकाः 

గుణవంతః క్లిశ్యంతే ప్రాయేణ భవంతి నిర్గుణాః సుఖినః

బంధనామాయంతి సుకా యథేష్టం సంచారిణః కాకః

Great people with all good qualities (‘Gunvaan’ is the exact Sanskrit word) have to take many troubles while the wicked people live peacefully. Like a parrot lives in a cage while a crow flies freely in the sky!! (Sometimes the good qualities of a person may invite trouble to him).

The meaning of the subhashita might look confusing if all the good qualities are just to invite troubles why one should try to cultivate good qualities? The answer to this question is also there in the subhashita itself with an example of parrot. A parrot even it is caged it never shows its difficulties to the others, at the same time it will never leave its dharma of chanting Rama Nama, keeps entertaining others with its grace. So even a parrot is caged, the difficulties of the parrot will not harm the bird anymore, and people care for it. On the other hand a crow even it is has freedom no one will respect it. not only a crow,  a caged parrot which speaking bad words will be respected as well.  In a nutshell, people who face difficulties as a part of their life journey will end up as winners of life.

The best examples for this given in our puranas, Lord Rama was sent to exile, but people call him and worship him as Maryada purushottam.
In mahabhaarata Pandavas went to exile once Arjuna got paasupata astra, second Lord Krishna himself helped them to get their kingdom back.  So even it is not easy to go through difficulties, but one should not lose faith in Dharma, continue to follow the same path he will attain eternity because of his good deeds and qualities.

గుణవంతులకే కష్టాలు అన్నీ, చెడ్డవారందరు సుఖంగానే వుంటారు, రామచిలుకను పంజరంలో బంధిస్తారు కానీ కాకి యథేచ్ఛగా సంచరిస్తుంది అని భావం. ఇది అందరి నోటా వింటూ ఉంటాం కూడా మనమేమో మడి కట్టుకుని కూర్చుందాం అందరూ సుఖపడుతుంటారు అని వెటకారం కూడా చేస్తారు.

ఈ సుభాషితం భావం చాలా ప్రశ్నర్థకంగా ఉంటుంది, అవును అన్ని కష్టాలు మంచివాళ్ళకే వస్తున్నప్పుడు మంచివాళ్ళగా వుంది ప్రయోజనం ఏమిటి అని మెట్ట వేదాంతం చెప్పేవాళ్ళు చాలా మంది వుంటారు. దానికి జవాబు సుభాషితంలోనే వుంది ఇక్కడ మంచి వాళ్ళను (గుణవంతులను) రామచిలుకతో పోల్చారు, ఇక్కడ రామచిలుకను పంజరంలో బందిచారు అని అది తాను చేసే రామనామం మానదు సరికదా తన కష్టం పరులకు తెలియకుండా పదిమందిని ఉత్తేజ పరుస్తుంది, అదే చిలకను చూసి మెచ్చుకుని దానికి పంచభక్ష పరమాన్నాలు పెడతారు, కావు కావు అని గోల చేసే కాకి కి ఆ స్వేచ్ఛ వున్నా చిలకకు వున్నా ఆదరణ లభిస్తుందా? ముమ్మాటికీ లభించదు.పోనీ రామనామం మాని దుర్భాషలు మాట్లాడే చిలుకకు ఆదరణ ఉంటుందా అదీ ఉండదు. అందుచేత గుణవంతులు వారి జీవితంలో ఎదురయ్యే సమస్యలను ఈశ్వరేచ్ఛగా శ్వీకరిస్తారు విజేతలుగా నిలబడతారు.

మన పురాణాలలోనే చాలా ఉదాహరణలు వున్నాయి

సకల గుణాభిరాముడు అని పిలువబడే రాముడే అరణ్యవాసం చేశాడు, భార్యా వియోగం తో తీవ్ర మనస్తాపం చెందాడు, అయినా తన ధర్మాన్ని వదలకుండా జీవించాడు అందుకే రాముడు దేవుడయ్యాడు.

పంచపాండవులు వనవాసంలో వున్నప్పుడు ఒకసారి పరమశివుని మెప్పించి పాశుపతం గెలుచుకున్నాడు అర్జునుడు, పాంచాలిని గెలుచుకున్నారు, మరొక్కసారి ఏకంగా పరమాత్మ  శ్రీకృష్ణుడే తమ వెంట వుంది జయం కలిగేలా చేసాడు.

అందుచేత ఇన్ని మంచిగుణాలున్న నాకే ఎందుకు ఇన్ని కష్టాలు అని నిరాశ చెంది చెడ్డవారిగా మారపోకూడదు, తన ధర్మాన్ని ఎప్పుడు వదలకుండా అంటిపెట్టుకుని వున్నవారిని కష్టాలు తాత్కాలిక ఇబ్బంది కలిగించినా చివరకు వారే విజయులు అవుతారు ఆదర్శ పురుషులవుతారు.

इदम् ब्रह्म्यम् इदम् क्षात्रम् 

अग्रत: चतुरो वेदा: पृष्‍ठत: सशरं धनु: ।

इदं ब्राह्मं इदं क्षात्रं शापादपि शरादपि ।।

Meaning: Parshuram who is well-versed with the four Vedas and sports the bow and arrow upon His back (that is the one who has the radiance of both the Brahman and the Kshatriya) will destroy evildoers either with a curse or with an arrow.

When fighting, mere use of weapons is insufficient for a seeker. He should have the potential to curse in conjunction with the former. Shri Parshuram single-handedly eliminated the warriors from the earth, circumambulating it twenty-one times. What exactly does this mean? He destroyed the evil Kshatriyas. If He were to destroy all the Kshatriyas on the earth thoroughly even once then not a single Kshatriya would have survived for the second round! However He slew only the evil Kshatriyas. Let us all attempt to destroy the evildoers atleast once.

Shri Parshuram

Bhagwan Parshuram, the sixth Incarnation of Vishnu, belongs to the Tretayug, and is the son of Jamadagni and Renuka. Parshu means axe, hence His name literally means Ram-with-the-axe. He received an axe after undertaking a terrible penance to please Lord Shiva, from whom He learned the methods of warfare and other skills. Even though He was born as a Brahmin, He had Kshatriya (warrior) traits in terms of aggression, warfare and valour. Hence He is said to be a ‘Brahma-Kshatriya’ and one who possesses Brahmatej and Kshatratej.
He killed the entire army and King Kartavirya Sahasrarjuna, who took away the magical cow (Kamadhenu) forcibly, that belonged to His father Jamadagni. In revenge the King’s sons killed Jamadagni in Parshuram’s absence. Furious at their unrighteous act, He killed all sons of the King and also went on killing all corrupt Haihaya Kings and warriors on the earth 21 times.
He then conducted the Ashvamedha sacrifice, done only by sovereign Kings and gave the entire land He owned to priests who performed the sacrifice (Yadnya).

He is a Chiranjeevi (Immortal) who fought the advancing ocean back, thus saving the lands of Konkan , Goa and Malabar (Maharashtra -Goa – Karnataka – Kerala coastline). The coastal area of Kerala state along with the Konkan region, i.e., coastal Maharashtra and Karnataka, is known as ParshuramKshetra (area).

He has been a Guru to Bhishma, Dronacharya and later also to Karna. He taught Karna the extremely powerful Brahmastra (a celestial weapon). But He also cursed that the knowledge would be useless to Karna, predicting much in advance that Karna will join the unrighteous Duryodhana in the Kurukshetra war. Such was His love for Righteousness.

Also, the Sudarshan chakra (or Sudarshan Vidya) is said to be given by Parshuram to Lord Krushna. The purpose of the sixth Incarnation of Vishnu is considered by religious scholars to be to relieve the earth’s burden by exterminating the sinful, destructive and irreligious kings that pillaged its resources, and neglected their duties.

Parshuram is a martial Shraman ascetic. However, unlike all other Incarnations, Parshuram lives on earth even today. The Kalki Purana states Parshuram will be the martial guru of Sri Kalki, the 10th and final Incarnation of Lord Vishnu. It is He who instructs Kalki to perform a long penance unto Shiva to receive celestial weaponry.

He created a temple of worship right after He resurfaced Kerala from the sea. He placed statues of various Deities in 108 different places and introduced martial arts to protect the temple from the evil.

Guys that’s the reason why coastal lines of Karnataka, Goa Maharashtra and Kerala never gets any natural calamities….tsunami came few years back but Kerala Goa Maharashtra karnataka didn’t get effected nor till today any big cyclones ,old people says this is because its PARSHURAM BHOOMI WHERE HE THREW HIS AXE IN OCEAN..WHERE HE DID YAGNYAS…WHERE HE IS STILL RESIDING…HE IS STILL PROTECTING ..JAI PARSHURAM.